صلح درونی
16 اسفند 1402
صلح درونی به معنای آشتی با خود است. آشتی ای از جنس دوست داشتن. انسان تا موفق به دوست داشتن خود نشود، نمیتواند آن طور که شایسته است دوست بدارد. راه عشق بین خالق و مخلوق از دوست داشتن خود میگذرد. هر انسانی در طول زندگی خود حتما دچار لغزش ها و اشتباهاتی خواهد شد، این امر اجتناب ناپذیر است چون این در ذات زندگیست، زیرا هر انسانی که در جریان زندگیست کارماها و خطاهایی دارد که برای شناخت و جبران آنها پای در راه زندگی گذاشته. گاهی این اشتباهات باعث ایجاد احساسات منفی در ما میشود مانند حس کمبود، پشیمانی، مفید نبودن، رخوت، نا امیدی. وظیفه ماست که درس اتفاقات زندگی را بگیریم و با بخشیدن خودمان از این حالات روحی گذر کنیم و به صلح درونی برسیم.
هر اتفاقی در این دنیا حکمتی دارد و وظیفه ما درک حکمت الهی رویدادهاست. خداوند بسیار مهربان است و غیور نسبت به بندگان. هیچگاه اتفاقات زندگی خود به خود برای ما رخ نمیدهند، آگاه شدن به این موضوع میتواند در گذر از مراحل دشوار زندگی راه گشا باشد. یادگیری شاهد بودن و درک ورای صورت و توکل بر ذات دانای پروردگار باعث گرفتن درس زندگی، توبه و رسیدن به صلح درونی که نوعی آرامش خاطر قوی و حس رضایت است میشود. هر انسانی ابتدا باید در وجود خود به صلح درونی برسد تا آنزمان بتواند با دیگران در صلح و آشتی باشد.
- پگاه امیری
معصومه نبوی 8 مرداد 1403
با سلام عالی لود
شهبانو 5 شهریور 1403
سپاس از مطالب خوبتان
ستاره 7 شهریور 1403
عالی
زهره 30 آبان 1403
راهنمایی خوبی بود،ممنون وسپاسگزارم از شما
حمید 17 آذر 1403
سلام دم شما گرم
zhr 14 دی 1403
بسیار زیبا و تاثیر گذار
محمد 1 بهمن 1403
عالی فرمودین ، این مسیر نیاز به ثبات قدم دارد تا بجایی برسیم که بقول حافظ : سرزنش ها گر کند خوار مقیلان غم مخوریم . چون بشدت عشق درونمان ایجاد شده و به طبع هیچ کس رو مورد قضاوت و سرزنش قرار نمیدیم
مینا 10 اسفند 1403
بسیار عالی